پایگاه خبری نمانامه: جواد کراچی در یادداشتی نوشت؛ قدرت و سرمایه در یک تلاقی به نام سینما را زیر یک سقف قرار دادن، می شود همان گفته معروف پاسکال که می گوید: «بدترین شر آن بدی ست که با نیت خیر کرده می شود»
تلفیق قدرت و سرمایه به دست افرادی در دهه شصت صورت گرفته که شناخت چندانی از سینما نداشتند. اما با گذشت این سالها و شناخت بیشتر نسبت به شیوه های متفاوت فیلمسازی در دیگر نقاط دنیا می توان بدون تردید نتیجه گیری کرد که شیوه دولتی و یا خصولتی فیلمسازی، همان بدترین شری است که با نیت خیر در حال انجام است.
هر فرد دیگری که به جای آقای حیدریان بیایند، بازهم دچار مشکل خواهیم شد.
ای کاش روزی که به آقای حیدریان گفتم سینمای دولتی را تعطیل کنید، ایشان عصبانی نشده بود و با اندیشیدن به آن، هنر، سینما، منافع ملی و مملکت را برگزیده بود.
در صورت تعطیل شدن سینمای دولتی، یک یا دو سال سینما با بحران کمبود فیلم روبرو خواهد شد، اما راه را برای سازندگان و دانستگان این حرفه باز می کند.
فراموش نکنید که علی عباسی از تهیه کنندگان خوش نام سینما، با وجود عشق و علاقه به کار در مملکت، مجددا به خارج برگشت.
سینما باید به خودش متکی باشد و نه به سرمایه وزارت ارشاد و بنیاد فارابی.

بخوانید:  تغییرِ اساسی در نحوه کنشِ جریانِ اصول‌گرایی / محمدباقر قالیباف