ای دل ز وفا حرمت جانانه نگه دار
در بحر زمان گوهر یکدانه نگه دار

هر گفته که از پسته دهانش به درآید
با روی خوش و چهره ی شادانه نگه دار

در پرتو شمع رخ آن ماه دل افروز
او را به مثال پر پروانه نگه دار

از بهر دل شاد عزیزان زمانه
هر رنج زمان در دل ویرانه نگه دار

آن زلف معنبر که بود بند به پایت
زنجیر وفا از بر جانانه نگه دار

گفتیم(رضا) خاک ره دوست به چشم آر
حاجی تو هم آن خاک و گل و خانه نگه دار

 

شاعر: ابراهیم رضاخانی

بخوانید:  دوتاییˏ وابسته ای (قصیده ای) به زبانˏ پارسیˏ پیش رو/ محمد کریم جوهری