گروه سینمای ایران- بهاره گل پرور: در ده روز اخیر بحث و اعتراض برخی از فیلمسازان در خصوص نابسامانی وضعیت اکران در نیمه دوم سال جاری بسیار داغ شد. داستان از آنجایی شروع شد که زمزمه اکران خارج از نوبت برخی از فیلم های تازه ساخته شده به گوش رسید و فیلمسازانی که از آغاز فصل از وضعیت نمایش و اکران ناراضی بودند دیگر تاب معضل جدید و نادیده گرفته شدن فیلم ها را نیاوردند. همچنین ابقای اکران فیلم ها بیش از چند هفته فیلم ها نیز از دیگر مشکلات است. شنیده شده که برخی از افراد ذینفع با روش های گوناگون از جمله خرید بلیت فیلم های روی اکران، به صورت فریبنده ای کف فروش فیلم ها را حفظ می کنند، تا جایی که می توانند از اکران آن فیلم ها استفاده می کنند و تا از روی اکران برداشته شدن آن فیلم ها را به تعویق بیاندازند. با وضعیت کنونی اکران و وجود مافیای اکران مسلما کسی حاضر نمی شود و نمی تواند فیلم خود را در گروه آزاد اکران کند. فیلم هایی هم که اکران می شوند هر چقدر هم خوب باشند میان فیلم های دیگر له می شوند. بماند که برخی از فیلم ها نیز در این بلبشوی اکران از سال های گذشته در نوبت نمایش باقی مانده اند. البته در این میان فیلم هایی هم هستند که منتظر یافتن پخش کننده مناسب هستند و در نهایت عطای پخش و اکران قابل قبول را به لقای خاک خوردن و روی دست ماندن فیلم می بخشند و در وضعیتی فیلم را اکران می کنند که خودشان هم می دانند فروش قابل قبولی نخواهند داشت. نام این وضعیت را چیزی جز فیلمسوزی نمی توان گذاشت. در گزارش پیش رو که ادامه گزارش چاپ شده در ۲۴ مهر در خصوص نابسامانی اخیر در جریان نمایش بی ضابطه آثار سینمایی است، به گفت و گو با برخی از فیلمسازان پرداختیم که در ادامه می خوانید:

کامران قدکچیان:
اگر فیلم ها اکران نشوند بسیار بهتر است تا با این وضعیت اکران شوند

کامران قدکچیان در خصوص افزایش روند اکران در نیمه دوم سال جاری به بانی فیلم گفت: فکر می کنم تصمیم بی مورد و حساب نشده ای بوده و ماجرا، ماجرای فیلم سوزی است، فقط قصدشان این است فیلم ها را اکران و از آنها عبور کنند. من در شورای عالی تهیه کنندگان این موضوع را مطرح کردم که اگر این موضوع بخواهد اجرا شود، هم صدای بسیاری از فیلمسازان در می آید و هم یک فیلم سوزی واقعی است. در حال حاضر هم با این وضعیت اکران فیلم ها مخالفم که با نابودی فیلم ها برابری می کند. یعنی اگر فیلم ها اکران نشوند بسیار بهتر است تا بخواهند با این وضعیت اکران شوند.
وی افزود: اینکه برخی از فیلم ها در حال حاضر بی نوبت اکران می شوند غیرقانونی است. فیلم های بسیاری پشت نوبت اکران مانده اند. باید تکلیف این موضوع از همان پروانه ساخت مشخص شود. قیفی که منجر به این ریزش و نابودی می شود باید باریک تر و حساب شده تر شود.
کارگردان فیلم سینمایی «دخترشاه پریون» در مورد نقش مافیای اکران در این وضعیت گفت: آنها هم پخشی هستند که هر کار و زد و بندی که دلشان بخواهد می کنند، چون سینما و پخش دارند و در تولید هم سرمایه گذاری می کنند به همین خاطر این اتفاقات می افتد.
وی ادامه داد: برای شورای صنفی نیز آیین نامه در این خصوص وجود دارد؛ منتها نمی دانم برخی از افراد چگونه این آیین نامه ها را دور می زنند و سرخود برنامه هایی برای خود می ریزند که منجر به این نابسامانی ها می شود.
کارگردان فیلم سینمایی «سوغات فرنگ» در مورد روش هایی که برخی از صاحبان فیلم ها برای حفظ کف فروش فیلم ها بکار می برند، عنوان کرد: به هر حال این کارها نیز نوعی جرم است. اگر فیلمی به طور طبیعی بیش از چندین هفته روی اکران باقی بماند ایرادی ندارد. به هر حال هر فیلمی یک کف فروش و قرارداد دارد. در غیر این صورت باید جلوی این روش های غیرقانونی گرفته شود و سینماهای آن را هم جریمه کرد. این موضوع هم از طرف وزارت ارشاد و شورای صنفی نمایش باید پیگیری شده و جلوی آن گرفته شود.
قدکچیان اضافه کرد: در حال حاضر دو فیلم «جنون»- مربوط به سه سال پیش- و «انتهای خیابان مهر» -مربوط به دو سال گذشته- را دارم که همچنان پشت نوبت اکران مانده اند و هنوز هم وضعیت اکران آنها مشخص نیست، ولی احتمالا «انتهای خیابان مهر» زودتر اکران می شود.
اصغر یوسفی نژاد:
تعداد فیلم‏هایمان
با تعداد سالن‏هایمان سازگار نیست

اصغر یوسفی نژاد، نویسنده و کارگردان در خصوص افزایش روند اکران در نیمه دوم سال جاری به بانی فیلم گفت: فکر می کنم اکران در سینمای ایران پیچیده ترین بخش فیلمسازی است. به هر حال اکران گلوگاهی است که باعث می شود ما سینما داشته باشیم یا نداشته باشیم. چون به هر حال سینما یک صنعت-هنر است و وجه صنعتی آن را برنامه ریزی اکران تنظیم می کند. بنابراین دوستانی که در زمینه اکران کار می کنند، کارشان واقعا حساس و اساسی است.
وی افزود: از طرفی ابزار لازم برای اکران هم به آن شکلی که با قواعد استاندارد اکران سازگار باشد، وجود ندارد. تعداد فیلم هایمان با تعداد سالن هایمان سازگار نیست. نسبت فیلم هایمان با مخاطب مان تعریف نشده است. در اکران فیلم ها را در معرض مخاطب قرار می دهیم و همین نابهنجاری ها به بحث سیاستگذاری ها در همین حوزه برمی گردد که ناشی از همین معضلات است. یعنی اگر ما نقصی در سیاستگذاری های اکران داریم- که حتما داریم- به همین عدم تناسب ها برمی گردد. لذا با این بستر نامناسب مشخص نیست برنامه ریزی درستی برای اکران وجود داشته باشد که ما هم در نیمه اول و هم در نیمه دوم سال سینمایمان رونق داشته باشد. این اتفاق نمی افتد، ولی می توانیم نسبت به اتفاقاتی که برای یک سری از فیلم ها می افتد معترض باشیم که از امتیازاتی بهره مند می شوند. یوسفی نژاد ادامه داد: به طور کلی وقتی خودمان را جای کسانی می گذاریم که در این حوزه تصمیم گیری می کنند می بینیم امکان لغزش برای هر کسی که در این مقطع قرار می گیرد وجود دارد. بنابراین به نظر من کلاف سردرگم اکران با سینمای ایران همراه خواهد بود تا زمانی که زمینه های لازم برای گشایش آن فراهم شود که البته افق های روشنی برای آن وجود ندارد. تا زمینه های لازم فراهم نشود ما هم شاهد لغزش هایی هستیم که تعمدی نیست و بسته به شرایط است. در هر جا که بستری برای برنامه ریزی درست نباشد، برنامه ریزی نادرست یا نبود برنامه ریزی، جای پای بهتری برای خود باز می کند.
کارگردان فیلم سینمایی «ائو» ادامه داد: اگر قضیه را بخواهیم حل کنیم، این گونه است که کسانی را که در حوزه اکران زحمت می کشند، متهم کنیم و کنار بگذاریم، بدین شکل صورت مسئله حل شده، ولی با چنین برنامه هایی مشکل اصلی حل نمی شود. مشکل اصلی این است که در زمینه تولید و پخش فیلم بستر و زمینه ها و زیرساخت های مناسب را نداریم و برای اینکه مسکنی برای این قضیه پیدا کنیم دنبال مقصر می گردیم. وقتی زیرساخت درست نیست، هم لغزش وجود دارد که می تواند عمدی باشد و یا غیرعمدی. همچنین افرادی وجود دارند که در چنین بزنگاه هایی دنبال این هستند که کار خودشان را پیش ببرند، در این شرایط راه نفوذ برای آنها باز می شود و آن چیزی که به آن «عدالت» می گوییم، «قربانی» این قضیه است.
یوسفی نژاد با بیان اینکه باید راهکار جمعی برای این قضیه در نظر گرفت، عنوان کرد: فکر می کنم هر کسی در جایگاه خودش باید منصفانه دنبال راهکار بگردد. اگر بخواهیم تمام راهکارها را در همان گلوگاه اکران جستجو کنیم، نتیجه نخواهد داشت. وقتی فیلم تولید می کنیم باید به ملاحظالت اکران نیز توجه کنیم، آشتی با مخاطب در گزینش سوژه ها و فراهم کردن امکان برای فیلمساز در مرحله بررسی و سیاستگذاری و ممیزی. همچنین نباید بگذاریم فیلم های ما به فیلم های خنثی و ابتری که همه شبیه به هم و هستند تبدیل نشوند. باید این امکان وجود داشته باشد که تماشاگران در سینما مانند آینه آنچه که واقعا دلخواهشان است را ببینند. همین باعث می شود که نسبت به همه فیلم ها اقبال باشد. مثلا شما بپرسید چرا فلان فیلم را جلو می اندازید، می گویند چرخه سینما ایجاب می کند در نیمه دوم هم ما چند فیلم ولو به طور غیرمنطقی وارد چرخه اکران کنیم، بلکه توازنی بین نیمه اول و نیمه دوم ایجاد شود.
کارگردان فیلم «باران رویاها را نمی شوید» اضافه کرد: علاجی که برای حیات اقتصادی سینما لازم داریم، این است که واقعا صادق و شفاف باشیم. وقتی این عنصر نباشد شما هزاران کار مهندسی هم انجام دهید و هزار راهکار هم نشان دهید راهی از پیش نخواهیم برد. فکر می کنم معضل اصلی این است که با هم روراست نیستیم و منفعت شخصی بر منفعت همگانی غلبه دارد، مصالح کلی کشور و ملت به مصالح فردی باخته است. این ها مسائلی است که باید ریشه ای حل شود و دست ما کوتاه و خرما بر نخیل.
حسین شهابی:
بی نظمی در اکران موجب می شود
فیلم ها یکدیگر را خفه کنند

حسین شهابی، نویسنده و کارگردان در خصوص افزایش روند اکران در نیمه دوم سال جاری به بانی فیلم گفت: به نظر من از یک طرف می خواهند فیلم ها بدون اکران راهی آرشیو نشوند، برای همین صف اکران نیمه دوم سال شلوغ تر است. فکر می کنم شورای صنفی در حالت کنونی درست عمل می کند. متأسفانه وضعیت کنونی- که فیلم ها با این روش اکران می سوزند و نابود می شوند- به سیاستگذاری ها از قبل بر می گردد و این قضیه از پایه مشکل دارد. زمانی که به ۱۲۰ فیلم در سال اجازه ساخت می دهند و سالن کافی برای اکران ندارند، این سیاستگذاران اصلی فرهنگی و سینمایی کشورند که در حق فیلمسازان ظلم می کنند. هر فیلمساز دیگری به اندازه من حق دارد فیلمش را اکران کند. وقتی می خواهند همه فیلم ها را اکران کنند، همه هم می خواهند بازگشت سرمایه داشته باشند، فیلمشان روی پرده باشد و تبلیغات کنند. به این موضوع عادت داریم که در شش ماه اول سال اکثر فیلم ها را اکران می کنند و در شش ماه دوم سال هم برای خلاصی از فیلم ها، همه آثار را با هم روی پرده می برند. البته لابه لای این فیلم ها فیلم های خوب هم وجود دارند که در این میان نابود می شوند و مخاطب خود را پیدا نمی کنند. در حال حاضر شورای صنفی درست عمل می کند، ولی سیاستگذاری های کلان در طولانی مدت غلط است. بگذریم از اینکه ممکن است کسی سه فیلم همزمان روی پرده داشته باشد، در حالی که به یک نفر اجازه نمی دهند فیلمش را اکران کند. البته سینمای ما سینمای پیچیده و بزرگی نیست که بخواهد مافیا داشته باشد.
وی افزود: با اینکه گاهی در نوبت اکران ها بی عدالتی هم می بینیم، ولی گاهی هم فیلم هایی هستند که هیچ دفتر پخشی حاضر نمی شود پخش آن را بر عهده بگیرد. اگر فیلمی بازیگران و فیلمنامه خوب داشته باشد، شرکت های پخش هم به دنبال آن می روند. برخی از فیلم ها قابلیت اکران در گروه آزاد را ندارند، مانند فیلم خودم «سرطان» که در بخش هنر و تجربه است و اگر به من بگویند آن را در گروه آزاد اکران کنم، این کار را نمی کنم. تاکنون هم خودم نخواسته ام آن را اکران کنم. لذا فیلم هایی که باقی مانده اند یا خود صاحبان آنها نمی خواهند آنها را اکران کنند و یا شرکت پخشی اکران آن را قبول نمی کند.
کارگردان «آزاد به قید شرط» ادامه داد: بنابراین شورای صنفی در این خصوص گناهی ندارد. اگر یک شرکت پخش پای فیلمی می ایستاد، مطمئن باشید می توانست آن را همین امسال یا سال گذشته اکران کند. فیلم های توقیفی هم که مشکل دولتی دارند. شورای صنفی در این خصوص تقصیری ندارد. مشکل از سیاستگذاری های کلان است، ارشاد باید به اندازه وسعت سینمای ایران و کششی که دارد، مجوز ساخت بدهد. چون این موضوع مدیریت نمی شود هر سیستمی برای خودش مستقل است، سازمان سینمایی، شورای صنفی، اتحادیه تهیه کنندگان و کارگردانان و فیلمسازان هر کدام به صورت مستقل کار می کنند و چون هیچ پل ارتباطی بینشان وجود ندارد باعث این بلبشو و فیلم سوزی می شوند. خود من هم از این موضوع ناراحت هستم. یادم هست در جلسه شورای صنفی حضور داشتم و قرار بود همزمان با فیلمم تنها فیلم «شنل» اکران شود. اگر فیلم دیگری بود به ما اطلاع می دادند. حال آنکه این طور نشد این بی نظمی موجب می شود که فیلم ها یکدیگر را در اکران خفه کنند.
وی با بیان اینکه فیلممان را سر نوبت اکران، نمایش داده ایم، عنوان کرد: البته خودم برای اکران دیر اقدام کردم و با شرکت پخش دیر به توافق رسیدم، چرا که شرکت های دیگر حاضر نبودند تاریخ اکران فیلم را برای من در قرارداد بنویسند. ولی با این حال از زمانی که اقدام کردم زیاد طول نکشید. همه فیلم هایی که هنوز اکران نشده اند، یا شرکت پخش ندارند یا اگر هم داشته باشند قابلیت اکران خوب ندارند و یا شاید هم مشکل ارشاد و ممیزی دارند. به نفع شورای صنفی هم نیست که بخواهند چنین بلبشویی به پا کنند. به نظر من از ابتدا باید سیاستگذاری ها درست شود تا بتوانند این موارد را مدیریت کنند. مشکل اینجاست که ما برنامه ریزی طولانی مدت نداریم.
کارگردان فیلم سینمایی «روز روشن» در مورد اینکه برخی از تهیه کنندگان روش هایی به کار می گیرند که کف فروش فیلمشان حفظ شود و از اکران پایین نیاید، یادآور شد: این موضوع هم جزو یکی از کارهایی است که بسیار غیراخلاقی و غیرانسانی است. این کار، آشکارا خوردن حق مسلم همکاران دیگر است. فیلم هایی که قابلیت فروش ندارند را به شیوه های مختلف روی پرده نگه می دارند. کسانی که این کار را می کنند، کسانی هستند که ابتدا این شیوه ها را بلدند. وقتی فیلمی ارائه می دهند، می خواهند حداکثر استفاده را از اکران آن داشته باشند، در حالی که نمی دانند چه آسیبی به سایر فیلم ها می زنند. شورای صنفی و اتحادیه ها و سازمان سینمایی متولی و مسئول همه این خروجی هاست. در نهایت سازمان سینمایی است که مجوز ساخت به صاحبان آثار می دهد. برای صدور مجوز ساخت باید به تعداد سالن های نمایش هم نگاهی داشته باشند.

بخوانید:  «حباب شبشه» سیلویا پلات به روایت کرستن دانست